Kant en klare oplossing kunnen we je helaas niet geven

De omgang met kinderen en volwassenen met ASS vraagt om maatwerk. Zij vertonen waarschijnlijk zo af en toe probleemgedrag. Je wilt jouw kind corrigeren en een meer natuurlijk gedrag aanleren. Hoe hinderlijk dit gedrag ook mag zijn; hun gedrag heeft een functie. Het kan zijn dat hij/zij zich overspoeld voelt door informatie die zij over zich heen krijgen of dat men niet begrijpt wat men moet doen of dat het kampt met tegenstrijdigheden.
Probeer erachter te komen waarom degene met autisme het probleemgedrag laat zien. Pas als je weet waarom hij/zij zich zo gedraagt kun je iets anders aanbieden om de lichamelijke onrust aan te pakken en daarmee het probleemgedrag weg te nemen.

In een heel oud boek “Ik en de Wereld” uit 1975 vonden we een aardig verhaal over een kikker die vriendschap sloot met een hagedis. De kikker liet in de ogen van de hagedis probleemgedrag zien MAAR was dit ook echt zo?

Dit verhaal laat zien dat probleemgedrag een oorzaak heeft die eigenlijk heel gewoon is. Natuurlijk gedrag zo te zeggen. Kijk eens door de ogen van iemand met autisme naar de wereld om ons heen. Misschien kun je het dan begrijpen en helpen om de wereld te verdragen.

Het verhaal van de kikker
Het verhaal gaat over een kikker en een hagedis die op een dag in de lente vriendschap sluiten.

De hagedis en de kikker ontmoetten elkaar voor het eerst in de buurt van de vijver. Ze maakten een praatje en zeiden wat aardige dingen tegen elkaar. De hagedis nodigde zijn nieuwe vriend uit om de volgende dag om precies vijf uur een kopje thee bij hem te komen drinken. De bij, de muis, de egel en de mus zouden ook komen: allemaal heel prettige persoontjes met wie je heel prettig een babbeltje kon maken. De kikker bedankte hem voor de uitnodiging en de volgende dag precies om vijf uur, stapte hij bij de hagedis naar binnen. Alles was prima voor elkaar. De gedekte tafel stond buiten en rondom zaten de gasten, die vriendschappelijk zoemden, piepten en kwetterden over koetjes en kalfjes. Toen gingen de hapjes en de thee rond. Op dat moment keken de dieren elkaar met grote ogen aan en schudden afkeurend met hun hoofd. Iedereen keek naar de kikker die zich op zeer merkwaardige wijze gedroeg.

  1. Inderdaad vanuit het oogpunt van de hagedis, de bij, de muis, de egel en de mus haalde de kikker de meest vreemde dingen uit.
    In plaats van de thee uit het kopje te drinken dook hij in het kopje en plensde jasmijn thee over alle gasten.
  2. Om in de schaduw te kunnen zitten begon hij aan het tafellaken naar zich toe te trekken en omdat de anderen allemaal aan de andere kant trokken scheurde het tafellaken in tweeën en lagen de kleinste gasten op hun rug te spartelen.
  3. Hij wilde niet eens proeven van de wormpjes, die in een heerlijk sausje waren gestoofd en speciaal voor hem waren klaargemaakt. Maar toen het slakje (dat de dingen rond bracht) achter hem langs liep, greep de kikker haar en slikte haar in één hap naar binnen.
  4. Hij omarmde een blad dat van de boom viel en zei dat hij nooit zoiets liefs had gezien en ermee wilde trouwen.
  5. Toen hij in de verte een kip zag die wat liep te pikken, kroop de kikker in de theepot en wilde er niet meer uitkomen.

Probleem gedrag? Het is maar hoe je het bekijkt……

Kijk vanuit het oogpunt van de kikker en zie waarom hij zich zo gedroeg:

  1. Al zit een kikker dan ook van de ochtend tot de avond in het water, hij kan niet drinken. En omdat hij toch vocht binnen moet krijgen is het enige wat hij kan doen water opnemen met zijn hele huid. Daarom duikt hij in de vijver (of het kopje als er niets beters is). Dat is het beste wat hij kan doen als hij erge dorst heeft. Maar ja, het heeft zo zijn bezwaren.
  2. Een kikker moet absoluut in de schaduw blijven. Als hij in de zon zit verliest hij door zijn blote huid heen water. Hij verdampt gewoon en wel zo snel dat hij in een paar uur zo vermagerd is dat hij nog maar half zo zwaar is.
  3. Kikkers kunnen heel goed zien, ze kunnen zelfs achter zich kijken zonder hun hoofd ook maar een millimeter te bewegen. Maar ze herkennen iets alleen als voedsel als het beweegt. Dus… hoe kan hij weten dat die gestoofde wormpjes die stilliggen op zijn bord zijn om op te eten?
  4. (en 5) Een kikker ziet het leven helemaal op zijn eigen manier en verdeelt de dieren op deze aarde in drie soorten:
    – Kleine dieren
    – Grote dieren
    – Net zo groot als hij

Als ze veel kleiner zijn dan hij, probeert hij ze op te eten;
Als ze veel groter zijn schrikt hij en verbergt zich zo goed mogelijk;
Als ze zowat even groot zijn als hij, en zacht en zich bewegen, dan omarmt hij ze en probeert met ze te trouwen.

Natuurlijk gebeurt het heel wat keren dat kikkers zich vergissen en een heleboel fouten maken:
MAAR WAT KAN JE ERAAN DOEN, ZE ZIJN NU EENMAAL ZO!

Wat brengt de community jou?

Doe mee

Start vandaag met bijdragen!

WIJzer met verbindt jou aan de juiste mensen en inhoud, door kennis op een positieve wijze met elkaar te delen in een sprankelende omgeving. Hierin voeren vertrouwen, openheid en inspiratie de boventoon.

Heb je zelf autisme, ben je ouder, familie, vriend, hulpverlener, professional, leraar, ondernemer of werkgever en/of heb je te maken met deze doelgroep? Wil je leren of wil je actief bijdragen? Maak dan een profiel aan binnen ons portaal.

Samen zijn we de WIJste.

Aanmelden