- U moet de groe(n)ten van HAK hebben…
- Autisme en cultuur…
- En ik sloeg dicht! Een totaal nieuwe ervaring voor mij!
- Leeft ADHD in de Turkse gemeenschap?
- Nick Vujicic is geboren zonder armen en benen
Momenteel zit ik in een schrijf-flow… hoe hip klinkt dat?
Zoals ik de vorige keer al schreef, is schrijven mijn passie. Ik kan er mijn ziel en zaligheid in kwijt. Momenteel zit ik in een schrijf-flow. Uiteraard over Joris, daar raak ik nooit over uitgeschreven, maar ook over scheiden, schildpadden en de dood.
Met mij kun je écht alle kanten op
En dat is maar goed ook. Met een zorgintensief kind moet je wel flexibel zijn. Ik weet nog goed dat ik ooit zo’n ideaal plaatje had van huisje, boompje, beestje. Als je ons een paar jaar geleden op de foto had gezet, had het geklopt als een bus. Vader, moeder, zoon én dochter, op zich al een koningswens, en ook nog een leuke gestippelde dalmatiër ernaast. Oh ja, en de foto is genomen naast ons eigen zwembad, óók dat nog.
Als we nu een foto nemen is het plaatje anders…
Een moeder, een zoon en een dochter, mét hamster. En de foto nemen we in onze stads-achter-tuin… Maar, we kijken alledrie wel gelukkig!! Gaat het daar ook eigenlijk niet om? Een tijdje terug was ik met Joris en Sophie in Appelscha. Een heel, bijna pittoresk, pretparkje en dáárom kon ik het aan. Zoals altijd is Joris eerst wat afwachtend maar omdat het zo klein, overzichtelijk én vriendelijk is durft hij al gauw meer. Zelfs aan het personeel merk je dat er wel vaker ‘bijzondere kinderen’ komen… Iedereen is enorm vriendelijk en niemand kijkt op van de vreemde vragen van Joris. Want die kan hij soms stellen, vreemde vragen.
We komen bij de botsauto’s
Eerst gaan we samen. Ik wurm mijn knie-en tussen beugel en zitplek en kan, als ik heel scheef ga zitten nog nét gas geven. Joris stuurt. Dan wil hij wel alleen. Ik wurm me, opgelucht, weer uit die auto en kijk vanaf de zijlijn toe.
Joris zijn hoofd straalt maar het allerleukste moet nog komen. Iedere keer als Joris tegen iemand aanbotst roept hij hard “Sorry!”, en, laat ik dat nog even duidelijk zeggen, we waren bij de BOTSauto’s. Terwijl ik aan de kant sta krijg ik de slappe lach en de tranen schieten me tegelijkertijd óók in de ogen. Deze kleine stoere vent verontschuldigt zich bij iedereen, en nu heb ik het even niet meer alleen over de botsauto’s. Joris heeft het even niet gemakkelijk. Er is onrust in zijn leven en ik probeer zo goed en zo kwaad als ik dat kan zijn rustpunt te zijn. En dat is niet altijd even makkelijk en zéker niet altijd even leuk. Maar als ik hem dan zo hard “sorry!” hoor roepen, smelt ik.
Hij kan er niets aan doen dat hij is zoals hij is
Hij kan er niets aan doen dat de onrust zijn leven weer is binnengeslopen en hij kan er al zeker niks aan doen dat alles ‘niet zo gewoon’ gaat hier. Lachend stapt Joris uit de botsauto. Na iedere ‘ronde’ namelijk gaat er een toeter en moet iedereen weer achteraan de rij weer aansluiten.De jongen die de knoppen bedient loopt naar Joris toe () …”Jij mag blijven zitten”, zegt hij. Nog harder glunderend stapt Joris weer in. De jongen knikt heel vriendelijk, bijna onzichtbaar, naar mij. Hard "sorry!"-roepend rijdt Joris wel een half uur achter elkaar rond. Ik lach nog steeds en huil al minder. Wát een vent. Wát een leven en wát een bijzondere mensen in ons leven. Bekenden, maar vooral ook die onbekenden.
Ik zit nog steeds in mijn ‘flow’ en ik schrijf dapper door. Over Joris, over scheiden, over schildpadden en de dood. Maar vooral ook over al die bijzondere mensen die ons leven éxtra bijzonder maken. BEDANKT!!!!!!
Met mij kun je écht alle kanten op
En dat is maar goed ook. Met een zorgintensief kind moet je wel flexibel zijn. Ik weet nog goed dat ik ooit zo’n ideaal plaatje had van huisje, boompje, beestje. Als je ons een paar jaar geleden op de foto had gezet, had het geklopt als een bus. Vader, moeder, zoon én dochter, op zich al een koningswens, en ook nog een leuke gestippelde dalmatiër ernaast. Oh ja, en de foto is genomen naast ons eigen zwembad, óók dat nog.
Als we nu een foto nemen is het plaatje anders…
Een moeder, een zoon en een dochter, mét hamster. En de foto nemen we in onze stads-achter-tuin… Maar, we kijken alledrie wel gelukkig!! Gaat het daar ook eigenlijk niet om? Een tijdje terug was ik met Joris en Sophie in Appelscha. Een heel, bijna pittoresk, pretparkje en dáárom kon ik het aan. Zoals altijd is Joris eerst wat afwachtend maar omdat het zo klein, overzichtelijk én vriendelijk is durft hij al gauw meer. Zelfs aan het personeel merk je dat er wel vaker ‘bijzondere kinderen’ komen… Iedereen is enorm vriendelijk en niemand kijkt op van de vreemde vragen van Joris. Want die kan hij soms stellen, vreemde vragen.
We komen bij de botsauto’s
Eerst gaan we samen. Ik wurm mijn knie-en tussen beugel en zitplek en kan, als ik heel scheef ga zitten nog nét gas geven. Joris stuurt. Dan wil hij wel alleen. Ik wurm me, opgelucht, weer uit die auto en kijk vanaf de zijlijn toe.
Joris zijn hoofd straalt maar het allerleukste moet nog komen. Iedere keer als Joris tegen iemand aanbotst roept hij hard “Sorry!”, en, laat ik dat nog even duidelijk zeggen, we waren bij de BOTSauto’s. Terwijl ik aan de kant sta krijg ik de slappe lach en de tranen schieten me tegelijkertijd óók in de ogen. Deze kleine stoere vent verontschuldigt zich bij iedereen, en nu heb ik het even niet meer alleen over de botsauto’s. Joris heeft het even niet gemakkelijk. Er is onrust in zijn leven en ik probeer zo goed en zo kwaad als ik dat kan zijn rustpunt te zijn. En dat is niet altijd even makkelijk en zéker niet altijd even leuk. Maar als ik hem dan zo hard “sorry!” hoor roepen, smelt ik.
Hij kan er niets aan doen dat hij is zoals hij is
Hij kan er niets aan doen dat de onrust zijn leven weer is binnengeslopen en hij kan er al zeker niks aan doen dat alles ‘niet zo gewoon’ gaat hier. Lachend stapt Joris uit de botsauto. Na iedere ‘ronde’ namelijk gaat er een toeter en moet iedereen weer achteraan de rij weer aansluiten.De jongen die de knoppen bedient loopt naar Joris toe () …”Jij mag blijven zitten”, zegt hij. Nog harder glunderend stapt Joris weer in. De jongen knikt heel vriendelijk, bijna onzichtbaar, naar mij. Hard "sorry!"-roepend rijdt Joris wel een half uur achter elkaar rond. Ik lach nog steeds en huil al minder. Wát een vent. Wát een leven en wát een bijzondere mensen in ons leven. Bekenden, maar vooral ook die onbekenden.
Ik zit nog steeds in mijn ‘flow’ en ik schrijf dapper door. Over Joris, over scheiden, over schildpadden en de dood. Maar vooral ook over al die bijzondere mensen die ons leven éxtra bijzonder maken. BEDANKT!!!!!!
