Er was eens een vader met een dochter. Zijn dochter had geen tijdsbesef en dat was lastig. Zij vroeg vele malen per dag hoe laat het was én nog vaker op een dag wat ze moest doen of wat ze gingen doen. Zolang zij thuis woonde was dat nog niet zo’n probleem. Lastiger werd het toen zij min of meer zelfstandig moest worden én wonen en dat niet lukte. Ze belde haar vader vaak midden in de nacht op om te vragen hoe laat het was. De hele nacht door kon ze haar vader bellen met de vraag: “Moet ik al opstaan?”. Niet alleen voor haar was dat heel vervelend, ook haar vader vond dit moeilijk.

En dus ging hij aan de slag. Op zoek naar een oplossing. Na veel denken, uitproberen, ploeteren, mislukken en nog meer uitproberen, en later met heel veel hulp, was het daar ineens. Dé uitvinding die zijn dochter kon helpen: het Beeldhorloge. Het is een gewoon horloge, maar juist door zijn eenvoud zo goed. Als het horloge piept of trilt, verschijnt er een plaatje/tekst of picto in de display. Bijvoorbeeld: opstaan! Probleem opgelost. De vader en zijn dochter waren tevreden. Maar toch… deze uitvinding gunden zij ook aan héél veel meer mensen en de mogelijkheden bleken eigenlijk eindeloos.

En, een idee uit nood geboren, was ineens een heus bedrijf! En hoe wij, Joris en ik daar bij betrokken raakten? Ik zei het al….En toen was daar…

“Mam, wanneer gaan we?”
“Mam, hoe lang duurt het nog?”
“Wanneer gaan we eten?”
“ Hoe laat is het?” En ga zo nog maar een tijdje door. Een groot deel van de dag vroeg Joris om aandacht en vooral ook om overzicht. Hij wil alle activiteiten altijd het liefst “één stap voor zijn”. Dan is er rust. We hebben honderden picto’s boven in een stoffige doos. In de keuken hing ooit zo’n prachtige magnetische lat en daar hing ik ‘s-avonds braaf die picto’s aan. Ook de kleurenklok staat bovenop een plank…

Hmmm, vraag me niet waarom maar bij ons werkte dat dan tóch weer net even anders. Joris had er houvast aan maar werd er ook tegendraads van. Ik ook.

Hoezo, zo’n vaste dagindeling? Zo leefden en leven wij helemaal niet. Uiteraard zijn er vaste dingen op een dag. Opstaan, douchen, ontbijten, tandenpoetsen, lunchen, avondeten, douchen, tanden poetsen en naar bed. Maar alles daartussen zagen we eigenlijk als één groot avontuur en die picto’s zaten ons, en héél eerlijk gezegd, vooral mij, in de weg! We waren de hele dag aan het schuiven met die kaartjes omdat de dag soms tóch weer anders werd.

Op het laatst hing er aan die hele lange lat maar één kaartje, die van “de volgende stap”. En wat als we de deur uitgingen? Die picto’s konden niet mee.. Weg structuur en overzicht zodra we die voordeur verlieten. Met een zorgintensief kind moet je veel, héél veel. Vooral altijd rekening houden met, voorbereiden op en énorm flexibel zijn.

Dat laatste ben ik inmiddels, ik heb een hoop geleerd en je kunt inmiddels met mij alle kanten op. Ook houd ik écht rekening met Joris en ben ik steeds aan het anticiperen maar ook wil ik Joris zo graag leren dat het niet altijd gaat zoals je verwacht. Is dat niet zoals het is in het leven? Zélfs als je bijzonder bent?

Toen deze práchtige zorgintensieve kinderen werden uitgedeeld stond ik écht niet vooraan in de rij. Het gebeurde gewoon, totaal onverwacht en ik had er hélemaal geen rekening mee gehouden.

En na bijna 14 jaren gaat me dat mééstal wel redelijk af. Maar ook zoek ik nog steeds naar oplossingen die het ons wat makkelijker kunnen maken. En toen, toen was daar ineens het Beeldhorloge. Een eigentijds ding waar je picto’s en eigen afbeeldingen en/of teksten kunt invoeren en op een zelf gekozen tijd gaat er een alarm en verschijnt er “dé activiteit” in beeld. Een picto om je arm zeg maar. En dat allemaal te beheren via de pc, draadloos. Ik verdiep me er eens in en het lijkt allemaal vrij simpel. En leuk!

“Mam, ik ga naar M.”, zegt Joris. Dat is zijn vriendin van verderop. Hij mag er sinds kort alleen naar toe fietsen, het is in onze eigen straat. “Als de piep gaat naar huis hè?!”, zeg ik stoerder dan ik in werkelijkheid ben. En hij fietst weg, zijn nieuwe horloge om zijn arm. Een half uur later komt hij aangefietst. “Eten we worteltjes?”, roept hij al fietsende. Ik lach.

Op zijn horloge kwam een potje HAK tevoorschijn, na een piep, mét worteltjes en Joris kwam naar huis. Práchtig! Hij straalt, ik ben gelukkig. We moeten nog heel veel uitvogelen, we experimenteren er nog een beetje mee maar wat een ding… En bést flexibel!

Vandaag heeft Joris hem voor het eerst om naar school. Ik ben benieuwd. Om 5 voor half 3 zal er een piepje gaan en als hij dan naar buiten kijkt sta ik daar. Zoals altijd. Maar hij ziet mij al eerder, lachend kijk ik hem aan vanaf zijn horloge, dat piept, om 5 voor half 3. En dan, dan bedenken we samen weer “de volgende stap”. Want het leven moet ook een beetje een avontuur blijven.

Bron: Esther Kant |Meer weten over het beeldhorloge?? Kijk op www.beeldhorloge.nl